Melanie bevalling Evi
11/01/2021

Mijn bevallingsverhaal: “In de ochtend bij MonkeyTown, ’s avonds thuis met een baby in je armen”

Auteur

Datum

Categorie

Share

Share on facebook
Share on linkedin

Geen enkele bevalling is hetzelfde. In deze bevallingsverhalen vertellen moeders over hun eigen ervaringen aan How About Mom. Melanie’s eerste bevalling had een vervelende nasleep, waar ze nog lang last van had. Haar tweede bevalling is heel anders: een positieve, mooie en krachtige ervaring. “Ik ben er echt sterker door geworden. Ik heb mijn verhaal opgeschreven omdat ik wil laten zien dat ik veel angsten met deze bevalling heb overwonnen.”

“In februari 2017 ben ik in het ziekenhuis bevallen van onze eerste dochter. In november 2018 kom ik erachter dat ik zwanger ben van onze tweede dochter. In eerste instantie wil ik weer in het ziekenhuis bevallen. Maar hoe verder de zwangerschap vordert, hoe meer behoefte ik krijg aan rust tijdens de bevalling. We besluiten om voor een thuisbevalling te gaan.

Na 39 weken en 2 dagen word ik maandag ’s nachts wakker met weeën die om de vijf minuten lijken te komen. Een paar uur later komt de verloskundige checken en blijk ik 2 centimeter ontsluiting te hebben. We moeten de komende uren aankijken of de bevalling echt door gaat zetten. De weeën blijven aanhouden maar ’s ochtends zit ik nog steeds op 2 centimeter. Op dinsdagavond lijken de weeën toch echt door te zetten. De verloskundige komt weer en aan mijn gezicht te zien denkt ze dat het nu echt begonnen is. Maar nee, nog steeds 2 centimeter….

Mee naar MonkeyTown

Ze stelt voor om een douche te nemen en een paar uur later nog een keer te checken. Na het douchen zijn de weeën helemaal weg en enigszins teleurgesteld laat ik de verloskundige weten dat ze niet terug hoeft te komen. Na een paar uur geslapen te hebben word ik woensdagochtend wakker en zijn er geen weeën meer te bekennen. Om 12:30 uur hebben we een afspraak staan op de verloskundigenpraktijk. Mijn vriend heeft afgesproken om daarvoor met vrienden en hun kindjes naar MonkeyTown te gaan. Aangezien ik mij, op wat harde buiken na, prima voel besluit ik om mee te gaan. Ik heb het alleen wel bloedheet de hele tijd, ik wijt het aan de koppen thee die ik drink.

Bij controle op de praktijk is alles goed, de verloskundige vraagt of ik gestript wil worden. Ze geeft aan dat aangezien ik nog geen 40 weken zwanger ben het strippen misschien niks doet. Ik wil nu wel heel graag dat de bevalling doorzet dus kom maar door. Ze doet een inwendig onderzoekt en ik blijk 4 centimeter ontsluiting te hebben. What… 2 centimeter erbij zonder dat ik het doorhad? Geen wonder dat ik het zo warm had. Het hoofdje zit al heel diep dus ze geeft aan dat als de weeën thuis doorzetten we meteen moeten bellen. Ze zullen dan mijn vliezen breken. Ik moet even omschakelen, want onze dochter gaat nu echt snel geboren worden!

We stoppen nog even om brood te halen bij de bakker en na een douche thuis zetten de weeën inderdaad door. We bellen de verloskundige en mijn ouders nemen onze oudste dochter Norah mee. De verloskundige en een stagiaire komen meteen. Rond 15:00 uur worden mijn vliezen gebroken. Het vruchtwater is helder, dus ik mag thuis blijven, yes!

Gezellig theekransje rond het bed

Door de bevalling van Norah ben ik bang dat ik na het breken van de vliezen weer snel persweeën krijg. Maar er gebeurt niks. Ik ga in bed liggen en het lukt om te ontspannen. De weeën komen niet heel snel achter elkaar maar ik voel elke wee sterker worden. De tijd gaat voorbij maar ik blijf enorm rustig en concentreer mij volledig op de weeën.

Ondertussen arriveert ook de kraamhulp. Ik blijf in mijn bubbel en op een gegeven moment zit mijn vriend op bed, de verloskundige, de stagiaire en de kraamhulp zitten op de grond om het bed in onze kleine slaapkamer. Allemaal met een kopje thee. Mijn vriend deelt koekjes uit. Het is een gezellig theekransje zo. Er heerst een soort serene rust in de kamer en iedereen praat heel zachtjes. Ondanks dat ik helemaal in mezelf gekeerd ben en mijn ogen nauwelijks open doe, stelt het idee dat iedereen in de buurt is mij wel gerust.

Als ik op zo’n 8 centimeter zit geeft de verloskundige aan dat het handig is om nog even naar de wc te gaan. In eerste instantie durf ik niet uit bed omdat ik zo bang ben om flauw te vallen. Als de kraamhulp met een po aan komt zetten raap ik al mijn moed bij elkaar en loop zelf naar de badkamer. Weer terug in bed voel ik bij elke wee de druk toe nemen. Even later geeft de verloskundige aan dat ik op mijn rug mag gaan liggen. Ik blijf ontspannen en volledig gefocust op de weeën.

Als ik bijna volledige ontsluiting heb zie ik het even niet meer zitten, wat een onvoorstelbare pijn doet dit! Ik kan alleen maar denken dat dit nooit gaat passen. De verloskundige spreekt me bemoedigend toe en dan neemt de drang om de baby eruit te persen het over. “Doe je ogen maar open want ze komt eraan” is het enige wat ze zegt. Na nog een keer persen wordt om 19:14 op 10 juli 2019 Evi Lynn met nog een vloedgolf vruchtwater er achteraan geboren. Het voelde als een eeuwigheid maar in totaal heb ik 7 minuten geperst. Wat een opluchting dat die pijn weg is!

Licht van de iPhone

De placenta wordt even later zonder problemen geboren. Een beetje angstig vraag ik naar het bloedverlies maar de verloskundige geeft aan dat het echt minimaal is. Ik blijk drie oppervlakkige hechtingen nodig te hebben. Onder het licht van een iPhone worden deze gezet. Als de verloskundige en de stagiaire weg zijn wordt het toch tijd om te gaan douchen. Ik zag hier toch wel tegenop. De kraamhulp is ontzettend lief en wacht net zo lang tot ik mij zeker genoeg voel en voorzichtig op durf te staan. Zo pas bevallen, zittend op de rand van het bed, voel ik mij zo kwetsbaar. Maar met de steun van mijn vriend en de kraamhulp lukt het om zelf naar de douche te lopen en kort te douchen. Zo simpel, maar voor mij een hele overwinning!

Al met al kijk ik terug op een waanzinnig mooie bevalling. Het voelt alsof alles waar ik tijdens mijn zwangerschap mentaal aan heb gewerkt, samenkwam in deze ervaring. Alle dingen waar ik zo bang voor was zijn gewoon goed gegaan. Het duurt een paar dagen voordat ik besef welke persoonlijke overwinningen ik heb bereikt met deze bevalling. De eerste periode rollen de tranen over mijn wangen als ik vertel over de bevalling. Tranen van geluk en opluchting zijn het. Ik kan echt zeggen dat ik door deze bevalling ben gegroeid als persoon. Ik voel mij zoveel sterker en besef ineens dat ik zo veel meer kan dan ik ooit had gedacht als vrouw en moeder. Ik denk er nog vaak aan terug als ik wat kracht nodig heb.

En hoe bizar is het om ’s ochtends in MonkeyTown te zitten en ’s avonds thuis met een baby in je armen?!”

Foto Melanie & Evi Lynn: Ilse Stronks fotografie

Dit is een ervaringsverhaal, opgeschreven door een moeder. Wil jij ook jouw verhaal over je zwangerschap of bevalling delen? We horen graag van je, via app@howaboutmom.nl.

How About Mom in jouw inbox?

Meld je aan voor onze maandelijkse nieuwsbrief