Mijn bevalling bracht me het mooiste wat er is: mijn zoon. Maar tegelijkertijd werd het één van de meest traumatische momenten van mijn leven. Overweldigd door liefde en angst, trotsheid en paniek. Dit is mijn verhaal over controle verliezen, angst overwinnen en de kracht vinden om hulp te vragen.
Waar begin je met schrijven? Hoe leg je aan anderen uit, en aan jezelf, dat één van de mooiste momenten in je leven ook één van de meest traumatische was? Dat je overweldigd wordt door liefde en trots, terwijl je tegelijkertijd overspoeld wordt door angst. Dat je een prachtig kind op de wereld zet, maar het gevoel hebt de controle volledig kwijt te zijn geraakt.
Hoe verwerk je zoiets, hoe herstel je van een bevalling waarin je het gevoel had dat je lichaam faalde en alles je overkwam in plaats van dat je het bewust meemaakte?
Lange tijd droeg ik negatieve gevoelens over mijn bevalling met me mee, zonder er écht iets mee te doen.
Het enige wat ik deed, was er over praten met mijn man. Ik dacht dat de tijd de scherpe randjes wel zou wegnemen en dat het vanzelf een plekje zou krijgen. Maar het liep anders. Ik kreeg last van angsten en paniekaanvallen.
Ik dacht dat ik had gefaald tijdens mijn bevalling. Dat ik het anders had kunnen doen en dat ik de gevolgen zelf kon oplossen. Maar nu 2,5 jaar later kijk ik daar anders naar. Ik voel me steeds meer mezelf. Of eigenlijk: een nieuwe versie van mezelf. Een sterkere versie. En hoe dat komt? Omdat ik hulp heb gezocht.
Na negen pittige maanden zwangerschap, met constante misselijkheid en braken, was ik er klaar mee. Met 41 weken zat onze kleine man nog altijd veilig en warm in mijn buik, zonder enige haast om geboren te worden. Ik was uitgeput, verzwakt en in plaats van aangekomen, juist kilo’s afgevallen. In overleg met de verloskundige werd ik bij 41+4 gestript. Die dag begon het wat te rommelen, maar echt doorzetten deed het niet.
De volgende ochtend begonnen de weeën. In het begin goed te verdragen, maar tegen het einde van de avond werden ze heviger. Urenlang was ik bezig, ondertussen misselijk en spugend, terwijl ik nog maar 1,5 centimeter ontsluiting had. Mijn vliezen werden gebroken, de weeën namen toe, maar uren later stond de teller nog maar op 2 centimeter.
Ik had graag thuis willen bevallen, maar dat was geen optie meer. Ik was te verzwakt geraakt. Op aanraden van de verloskundige gingen we naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik weeënopwekkers en een ruggenprik, zodat ik kon uitrusten voordat de persfase begon. Eindelijk een paar uur rust, zodat mijn lichaam kon herstellen.
Het persen ging verrassend goed en na een uur werd onze prachtige zoon Luca geboren. Het moment dat ik hem voor het eerst zag zal ik nooit vergeten. Hij was perfect. Volmaakt. Alles wat we ons hadden gewenst.
Helaas werd dit bijzondere gevoel overschaduwd door hevig bloedverlies na de geboorte van de placenta. Ik verloor meer dan een liter bloed (een fluxus bevalling) en was nog meer verzwakt. Medicijnen, spugen, paniek in de kamer, heen en weer geloop met matjes bloed, spoedoverleg met de gynaecoloog en vreemde mensen om mij heen: chaos. En die chaos is me nog lang bijgebleven. Als ik vroeg hoe het met mij ging, werd er niet geantwoord. Ik had het gevoel alsof ik de controle totaal kwijt was.
Uiteindelijk stopte het bloedverlies dankzij de medicijnen en doordat de verloskundige hard op mijn buik drukte om mijn baarmoeder te laten samentrekken. Ik bleef nog enkele uren in het ziekenhuis om aan te sterken, ik zag lijkbleek en kon nauwelijks op mijn benen staan. Vlak voor ons vertrek viel ik flauw op het toilet, wat het idee om naar huis te gaan allesbehalve geruststellend maakte. Toch kregen we het advies het heel rustig aan te doen, en mochten we gaan.
De eerste dagen met Luca stonden vooral in het teken van bijkomen en proberen te bevatten wat er was gebeurd. Ik denk dat veel vrouwen dit gevoel, in meer of mindere mate, herkennen na zo’n ingrijpende gebeurtenis. Ik was uitgeput, maar had het mooiste jongetje op aarde ter wereld gebracht. De angst die ik nog voelde in mijn lijf, schoof ik opzij; ik hield mezelf voor dat dit normaal was na zo’n ervaring.
De dagen erna werd de angst minder, maar het kwam direct terug zodra ik wat bloed verloor. Bloedverlies is heel normaal na een bevalling, maar ik begon ervan te hyperventileren. Toch schoof ik het op mijn lichamelijke toestand: ik dacht dat het vooral kwam doordat ik nog verzwakt was door het ijzertekort. Terugdenken aan de bevalling deed ik zo min mogelijk, elke herinnering veroorzaakte tranen en buikpijn.
Lang heb ik gedacht dat ik gewoon dankbaar moest zijn dat alles goed was afgelopen. Ik had immers een prachtige zoon gekregen, en hij was het belangrijkste. Hij was mijn prioriteit en mezelf schoof ik aan de kant. Mijn man was mijn luisterend oor maar daar bleef het bij. Ik vertrouwde erop dat de tijd het wel zou verzachten.
Helaas gebeurde dit niet. In plaats daarvan bleef ik last houden van paniekaanvallen. Die kwamen vooral op in situaties waarin ik het gevoel had de controle over mezelf of over Luca te verliezen. Kleine, heel normale dingen konden bij mij al een interne paniek veroorzaken. Bijvoorbeeld als Luca huilde en ik hem het liefst zelf wilde troosten, maar hij net bij iemand anders was die dat ook graag deed. Elke menstruatie bracht bijvoorbeeld paniek, omdat het bloedverlies me direct terugbracht naar mijn bevalling.
Het resultaat was dat ik overal extreem de controle over wilde houden. Van nature ben ik al iemand die graag de touwtjes in handen heeft dus deze kant van mezelf kende ik goed. Op zich is dat geen slechte eigenschap, maar zodra je erin doorslaat, kan het belemmerend worden. Voor mij uitte zich dat vooral in hoe ik met Luca omging: hem uit handen geven voelde bijna onmogelijk. Mijn grootste angst was hem kwijtraken.
Meer lezen: Psycholoog Dorien over angstklachten bij moeders: ‘Komt veel voor’
Steeds meer dingen durfde ik niet of vond ik moeilijk. Naar een concert gaan, een drankje doen met vriendinnen, uiteten met mijn man, alles voelde als een opgave. Ik was dagen van tevoren al bezig met de angst die zulke momenten opriepen. En angst waarvoor eigenlijk? Luca was in goede handen, en ook ik mocht een momentje voor mezelf nemen. Toch voelde dat lange tijd helemaal niet zo. Alles draaide om mijn kind en nauwelijks om mezelf.
Het voelde alsof mijn sociale leven op pauze stond. Ik koos steeds vaker voor de veiligheid van thuis en het bij Luca zijn, en zonderde me langzaam meer af. Met mijn gezin ondernam ik van alles, maar buiten die veilige cocon stappen en zelf op pad gaan bleef moeilijk.
Langzaam besefte ik dat deze angst en de paniekaanvallen mijn leven begon te beheersen. Het voelde alsof ik mezelf en mijn omgeving steeds meer beperkte en besloot hulp te zoeken. Door EMDR-therapie, begeleid door een psycholoog gespecialiseerd in traumatische bevallingen, leerde ik dat mijn gevoelens geen falen waren, maar een trauma dat verwerkt moest worden. Langzaamaan kon ik loslaten en meer vertrouwen krijgen in mezelf.
Ik kan nu weer genieten van een etentje met mijn man zonder er dagenlang tegenop te zien. Ik ben naar concerten geweest en kijk uit naar gezellige uitjes met vriendinnen. Mijn man en ik zijn zelfs een weekend samen weggeweest. Voor andere ouders misschien vanzelfsprekend, maar twee jaar geleden had ik dit nooit voor mogelijk gehouden.
Wat ik heb geleerd? Hulp vragen is geen teken van zwakte, maar van moed. Je hoeft het niet alleen te dragen. Mijn bevallingsverhaal is misschien niet wat ik had gewenst, maar het heeft mij gevormd. En vandaag kan ik zeggen dat ik niet alleen trots ben op mijn zoon en mijn man, maar ook op mezelf.
Geschreven door Angela Zwagerman – de Jong
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen