Van dansfeestjes in de auto tot knuffelmomenten op de bank en alles daartussenin: het leven van Valery van der Wiel draait om haar gezin. Die vormt ze samen met haar man, zoon Lio (5) en dochter Jazz (1,5). In deze Momtalk vertelt ze over haar onverwachte eerste zwangerschap, twee totaal verschillende bevallingen, slapeloze nachten en waarom ze vooral vertrouwt op haar eigen moedergevoel.
“Ja, eigenlijk wel. Ik had altijd al het gevoel dat ik graag jong moeder wilde worden. Alleen is zoiets natuurlijk ook afhankelijk van of je een partner hebt en waar je staat in je leven. Drie maanden nadat ik mijn partner leerde kennen, bleek ik zwanger. Gelijk dacht ik: dit heeft zo moeten zijn.”
“Ik voelde me destijds anders dan normaal en ben voor de zekerheid een test gaan halen. Toen die positief bleek, stuurde ik direct een berichtje naar mijn vriend: ‘Ik denk dat we een baby krijgen.’ Dat was best een bijzonder moment. Natuurlijk weten we allemaal hoe baby’s gemaakt worden en wat er kan gebeuren als je geen anticonceptie gebruikt, dus het was ook niet een complete verrassing.”
“Hoewel we nog niet heel lang samen waren, hadden we onze zaakjes goed op orde. We hadden allebei een goede baan, een auto, een appartement waar prima een baby bij kon wonen en we hadden net besloten om samen te gaan wonen. Alles voelde eigenlijk heel logisch en heel goed.”
“Ontzettend positief. Ik heb echt twee fijne zwangerschappen gehad. Bij Lio had ik enkel last van duizeligheid door een lage bloeddruk. Ik was midden in de coronaperiode zwanger en die mondkapjes maakten me soms behoorlijk misselijk, maar verder viel het allemaal mee.”
“Bij Jazz had ik wat bekkeninstabiliteit, maar ook dat was goed te doen. Als ik eerlijk ben, zou ik de zwangerschappen zo opnieuw doen. Sterker nog: als je me vraagt wat ik liever nog eens zou beleven, dan zeg ik eerder de zwangerschap dan de eerste periode met een baby. Ik vond zwanger zijn prachtig.”
“Ik was trots op mijn buik en als ik foto’s terugzie, vind ik dat nog steeds heel mooi. Bij Lio dacht ik wel iets te makkelijk: ik word toch al dik, dus ik kan eten wat ik wil. Achteraf had ik daar wel een beetje spijt van, want die kilo’s moeten er natuurlijk ook weer af. Bij Jazz was ik daar bewuster mee bezig en at ik een stuk gezonder.”
“Dat klopt echt. De bevalling van Lio vond ik heel heftig. Ik had een lage bloeddruk en viel regelmatig flauw, waardoor uiteindelijk voor mijn eigen gezondheid werd besloten dat ik zou worden ingeleid. Dat vond ik pittig. Mijn lichaam was eigenlijk nog niet helemaal klaar voor een bevalling. Ik kreeg meteen weeënopwekkers volgens het protocol en dat werd direct een soort storm aan weeën. Ik dacht echt: dit ga ik nooit volhouden.”
“Uiteindelijk heb ik een ruggenprik genomen en dat gaf veel verlichting. Daarna moest er ook nog een vacuümpomp aan te pas komen. Het was een zware bevalling en ik heb veel pijn gehad. Dat was absoluut geen ervaring waarvan ik dacht: dit wil ik morgen nog een keer doen.”
“De bevalling van Jazz was daarentegen fantastisch. Die zou ik zo nog tien keer doen. Mijn lichaam mocht het nu zelf doen en dat voelde heel anders. Ik ging er ook met veel vertrouwen in. Het pad was al een keer bewandeld, dus ik wist beter wat me te wachten stond.”
“En trouwens: een TENS-apparaat – een klein kastje dat via kleefelektroden op de huid zwakke elektrische prikkels afgeeft om pijn te verminderen – is echt een dikke tip voor vrouwen die gaan bevallen. Dat heeft mij enorm geholpen.”
“Zonder twijfel het gebrek aan slaap. Dat is eigenlijk vanaf het begin de grootste uitdaging geweest. Als je slecht slaapt, kun je gewoon veel minder hebben. We hebben echt heel slechte nachten gekend. Nu gaat het gelukkig goed en mogen we eigenlijk niet klagen.”
“Veel mensen vinden de newbornfase het zwaarst, maar voor mij was dat juist niet zo. Ik vond de periode van ongeveer vier maanden tot anderhalf jaar het lastigst. Voor mijn gevoel ging het gepaard met heel veel kleine uitdagingen achter elkaar. Dan weer een sprongetje, dan weer tandjes die doorkomen, dan weer slaapgebrek, dan weer ziek. Er was voor mijn gevoel altijd wel iets.”
“Het lastige is ook dat ze in die leeftijdsfase nog niet goed kunnen vertellen wat er aan de hand is. Daar werd ik af en toe wel moedeloos van. Het is dan ook zeker niet een fase die ik graag nog een keer zou overdoen.”
“Ik zie mezelf eigenlijk niet altijd als een typische moeder. Ik voel me soms meer een soort gekke vriendin van mijn kinderen. In de auto zitten we te dansen, we maken grapjes en doen gek. We zijn thuis ook niet heel serieus. Natuurlijk nemen we onze verantwoordelijkheid, maar er mag ook veel gelachen worden. Ik ben vrij nuchter en sta met beide benen op de grond.”
“Tegelijkertijd ben ik wel duidelijk. Nee is ook echt nee. Ik ben consequent en ik geef grenzen aan. Ik ben niet streng, maar binnen die grenzen mag er heel veel.”
“Ik ben best ongeduldig. Soms verlies ik mijn geduld en dan is het heel fijn dat mijn vriend juist rustiger kan blijven. Daarin vullen we elkaar echt perfect aan. Verder doen we de opvoeding samen echt. Ik werk tweeënhalve dag per week en daarnaast heb ik mijn social media. Mijn vriend werkt fulltime, maar heeft twee middagen ouderschapsverlof. Daardoor kunnen we de zorg goed verdelen.”
“Op mijn vrije dagen ben ik er voor de kinderen en ‘s avonds doen we alles samen. Samen in bad, samen naar bed brengen. Dat zijn echt onze momenten als gezin.”
“Dat zijn vaak juist de kleine dingen. Als mijn kinderen lekker aan het spelen zijn, een beetje ondeugend doen of ergens helemaal in opgaan, dan kan ik daar enorm van genieten.”
“Soms kijk ik naar Jazz en denk ik: wat ben je toch klein en schattig. Dan voel je die enorme, onvoorwaardelijke liefde. Dat blijft bijzonder. En natuurlijk kunnen ze een minuut later ook hun eten van tafel gooien en denk je iets heel anders. Dat hoort er ook allemaal bij. Maar juist die combinatie maakt het zo bijzonder.”
“Luister naar je eigen gevoel. Dat is echt het belangrijkste wat ik heb geleerd. Online lees je miljoenen adviezen. Ook onder mijn video’s krijg ik dagelijks tips, meningen en soms ongevraagd advies. Maar uiteindelijk ken jij jouw kind het beste.”
“Elk kind is anders, elke ouder is anders en iedere situatie is anders. Wat voor de één werkt, hoeft voor de ander niet te werken. Daarom geloof ik er heel erg in dat je dicht bij jezelf moet blijven en moet doen wat goed voelt voor jouw gezin. Vertrouw op jezelf. Dat moedergevoel weet vaak meer dan je denkt.”
Valery van der Wiel blijven volgen? Dat kan via Instagram en TikTok.
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen