Terwijl atlete Zoë Sedney (24) midden in haar revalidatie zat en werkte aan haar terugkeer in de topsport, bleek ze onverwacht zwanger. Inmiddels is dochter Lila acht maanden oud en combineert Zoë het moederschap met haar sportcarrière. Aan How About Mom vertelt ze openhartig over haar zwangerschap, haar herstel en waarom ze wil laten zien dat moeder én topsporter zijn prima samengaan.
Zoë is gespecialiseerd in de sprintonderdelen en heeft meerdere nationale en internationale titels behaald, met als hoogtepunt haar deelname aan de Olympische Spelen op de 100 meter horden.
“Ik was niet per se een poppenmoeder als kind, maar ik heb wel altijd voor ogen gehad dat ik later een gezin zou willen. Mijn partner en ik wisten ook van elkaar dat we allebei graag kinderen wilden. We hebben alleen nooit uitgebreid gesprekken gehad over wanneer precies of hoe dat eruit zou zien. Uiteindelijk bleek ik al zwanger te zijn voordat we die gesprekken überhaupt echt hadden gevoerd.”
Hockey international Lidewij Welten: “Ik leg de lat voor mezelf niet meer zo hoog”
“Ja, absoluut. Ik slikte gewoon de pil, dus een zwangerschap verwachtte ik eigenlijk helemaal niet. Ik werd niet ongesteld tijdens mijn stopweek en dacht eerst: dat kan toch niet? Het is toch onmogelijk om zwanger te worden als je de pil slikt? Maar dat blijkt dus niet onmogelijk. De zwangerschapstest was namelijk positief.”
“Ik vond dat moment dat ik de test deed, een heel bizar en bijzonder moment. Je hebt een positieve test in je handen, maar je voelt je nog niet echt zwanger. Ik had nauwelijks klachten en voelde me gewoon mezelf. Daardoor duurde het even voordat ik me besefte: ‘Er groeit een leven in mij!’
“Ik heb echt een fijne zwangerschap gehad. Af en toe was ik misselijk en soms moest ik overgeven, maar dat was niet dagelijks. Het kon zomaar zijn dat ik een dag had waarop ik eten niet kon uitstaan en daarna voelde ik me weer prima. Daardoor kon ik eigenlijk alles blijven doen wat ik wilde.”
“Fysiek heb ik weinig last gehad. Ik heb heel lang doorgetraind, tot ongeveer acht maanden zwangerschap. Dat was ook mijn doel. Een maand voor de bevalling ben ik echt gestopt. Zelfs de weken voordat Lila werd geboren, was ik nog regelmatig op de baan aanwezig.”
“Dat had natuurlijk impact. Ik was op dat moment net aan het herstellen van een operatie aan mijn kuit. Na een operatie in september 2024 zat ik nog middenin een revalidatietraject. Eindelijk kwam ik weer op het punt dat ik dingen kon gaan opbouwen en toen kwam de zwangerschap erbij. Dat betekende opnieuw uitstel.”
“Ik wilde natuurlijk heel graag wedstrijden lopen en weer terugkomen op m’n niveau. Maar achteraf gezien was een zwangerschap en de rust die nodig is misschien wel nét wat ik nodig had. Na een operatie heb je vaak de neiging om alles zo snel mogelijk weer te willen. Door de zwangerschap kreeg ik eigenlijk de tijd rustig te herstellen.Dat heeft me uiteindelijk ook veel gebracht.”
“Eigenlijk heel positief. Ik was uitgerekend op 2 januari, maar ik had al maanden het gevoel dat ze in december zou komen. Tegelijkertijd probeerde ik mezelf niet te veel vast te houden aan dat idee, omdat een baby natuurlijk ook twee weken later kan komen. In de nacht van 30 op 31 december werd ik wakker met buikpijn. Ik moest naar het toilet en zag ineens bloed. Ik heb toen de verloskundige gebeld. Omdat ik niet wist hoe een bevalling voelde, bleef ik twijfelen of het echt begonnen was.”
“De verloskundige zei dat ik nog moest proberen te slapen. Achteraf bleek dat ik die hele nacht al bezig was met ontsluiten. De volgende ochtend belde ik opnieuw en toen had ik volledige ontsluiting. Vanaf dat moment ging het ineens heel snel. Ik mocht direct gaan persen, maar Lila bleef hoog zitten. Uiteindelijk heb ik anderhalf uur geperst en moest ik met de ambulance naar het ziekenhuis. Daar kreeg ik weeënopwekkers en binnen een kwartier was Lila geboren.”
“Het was een bijzondere ervaring. De ontsluiting had ik nauwelijks bewust meegemaakt, maar doordat het persen zo lang duurde, voelde het toch alsof de bevalling heel lang duurde. Mentaal moest ik daar echt even in schakelen.”
“Ik was ontzettend gelukkig. Als ik de beelden terugzie, zag ik wel dat ik er niet helemaal bij was. Het voelde bijna alsof ik zweefde. Maar mijn partner zei meteen dat hij zag hoe ik me direct moeder voelde, hij had niet het gevoel dat ik moest wennen aan die rol. Vanaf het eerste moment voelde het alsof zij gewoon bij ons hoorde. Alsof ze er altijd al was geweest.”
“Ik vind het moederschap echt geweldig. Ik vind mijn kind – vast net als alle ouders haha – fantastisch: alles wat ze doet, vind ik bijzonder. Ze is nu aan het kruipen en trekt zichzelf overal aan op. Ik ben ontzettend trots als ik haar zo bezig zie. En als ze vervolgens naar me lacht, smelt ik iedere keer opnieuw. Dat gevoel blijft bijzonder.”
“Mijn lichaam voelde zeker anders. In het begin was zelfs een warming-up zwaar. Maar ik merkte eigenlijk iedere week vooruitgang. Stap voor stap kwam alles terug. Op dit moment loop ik zelfs voor op schema. Mijn doel was om in oktober weer volledig pijnvrij te zijn, mijn kracht terug te hebben en dezelfde snelheid te voelen als voor mijn zwangerschap. Dat lijkt allemaal eerder te gebeuren dan ik had verwacht.”
“We vinden het belangrijk om tijd voor elkaar te maken. Tegelijkertijd nemen we Lila ook gewoon mee in ons leven. We houden bijvoorbeeld van spelletjes doen. Dan zit zij erbij met haar eigen speeltjes en heeft ze het prima naar haar zin. Onze dynamiek is daarom eigenlijk niet heel erg veranderd. Dat betekent niet dat ons leven niet is veranderd. Dat is wel degelijk zo. Maar Lila voelt echt als een verrijking van alles wat er al was.”
“ Eigenlijk ben ik gemotiveerder geworden dan ooit. Ik wil laten zien dat het kan. Moeder én topsporter zijn. Vroeger leefde het idee dat je als topsporter moest stoppen zodra je moeder werd. Alsof je carrière dan voorbij is. Ik wil juist laten zien dat dat niet zo hoeft te zijn.”
“Tegelijkertijd leg ik mezelf minder druk op dan vroeger. Als een training of wedstrijd een keer minder gaat, kan ik dat beter relativeren. Er zijn nu dingen die belangrijker zijn dan sport, namelijk mijn dochter. Dat betekent niet dat ik minder ambitieus ben, want die ambitie is er nog steeds. Maar mijn geluk hangt niet meer volledig af van mijn prestaties.”
Zoë Sedney blijven volgen? Dat kan via Instagram.
Lidewij Welten over moederschap: “Ik leg de lat voor mezelf niet meer zo hoog”
Column Fien: ‘Ik had me zo voorgenomen dit nooit te doen als moeder…’
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen