Al van jongs af aan wist Lois Abbingh dat ze ooit moeder wilde worden. Toch stond die droom jarenlang op een lager pitje terwijl haar handbalcarrière in een stroomversnelling raakte. Inmiddels kijkt de voormalig wereldkampioen terug op een bijzondere periode waarin topsport en moederschap samenkwamen. Wat heeft het moederschap haar gebracht en welke uitdagingen kwam ze onderweg tegen?
“Ik denk dat dat er al heel vroeg in zat. Toen ik acht jaar was, was mijn moeder zwanger van mijn zusje. Er zit een groot leeftijdsverschil tussen ons, waardoor ik die zwangerschap heel bewust heb meegemaakt. Ik ging zelfs mee naar de pufcursus van mijn moeder. Toen mijn zusje werd geboren was ik negen jaar oud en ik vond het geweldig om haar een flesje te geven, haar kleertjes aan te trekken en voor haar te zorgen. Ik was als kind al veel bezig met baby’s.”
“Ik dacht altijd dat ik relatief jong moeder zou worden. Alleen liep mijn leven uiteindelijk anders. Ik kwam terecht in de topsportwereld en daar was het helemaal niet gebruikelijk om tijdens je carrière moeder te worden, laat staan op jonge leeftijd. Mijn focus kwam volledig op handbal te liggen. De droom om jong moeder te worden schoof daardoor steeds verder naar de achtergrond.”
“Toen ik 25 was, ging ik samenwonen met mijn man Joost. We wisten allebei vanaf het begin dat we graag kinderen wilden. Toch twijfelde ik lang of ik dat wel tijdens mijn topsportcarrière wilde. Ik vroeg me af of het te combineren zou zijn.”
“Tijdens de coronaperiode kreeg ik voor het eerst echt de tijd om stil te staan bij mijn leven. Als topsporter ren je vaak maar door. Ineens was er ruimte om te reflecteren. Ik dacht: is dit hoe ik nog jarenlang door wil gaan? De wens voor een kindje werd steeds sterker. Na de Olympische Spelen van Tokio besloten we ervoor te gaan. Begin 2022 raakte ik zwanger.”
“Wat voor mij belangrijk was in die keuze, is dat ik vrede had met alle uitkomsten. Als het niet te combineren zou zijn met topsport, dan was dat ook goed. Als mijn lichaam zou aangeven dat terugkeren niet mogelijk was, dan kon ik alsnog met trots terugkijken op mijn carrière. Dat gaf veel rust.”
“Tijdens mijn zwangerschap voelde ik me ook heel goed. Ik heb lang kunnen blijven trainen en zelfs nog drie maanden doorgespeeld. Als ik daar nu op terugkijk, vraag ik me soms af hoe ik dat gedaan heb. Mijn leven ging gewoon door. Daarna moest ik ineens accepteren dat ik aan de kant stond en dat was best een omschakeling.”
“Tegelijkertijd vond ik het ook prettig om even afstand te nemen van het topsportleven. Voor het eerst in jaren hoefde niet alles in het teken te staan van presteren. Dat gaf ruimte om te genieten van de zwangerschap en van alles wat eraan zat te komen.”
“Dat was echt een babybubbel. Alsof de tijd even stil stond. Ineens maakt het niet meer uit welke dag het is of hoe laat het is. Alles draait om dat kleine mensje dat je aan het leren kennen bent. Ik heb die periode als ongelooflijk mooi ervaren. We zaten echt met z’n drieën in onze eigen cocon. We vonden snel een ritme en ik kijk er nog steeds op terug als één van de mooiste periodes uit mijn leven. Ook fysiek herstelde ik goed. Ik denk dat het hielp dat ik tijdens mijn zwangerschap zo lang fit ben gebleven. Daardoor voelde ik me relatief snel weer sterk.”
“Dat was bijzonder. Twee maanden na mijn bevalling speelde ik mijn eerste wedstrijd weer. Heel rustig, een paar minuten hier en daar en vooral verdedigend. Aan de ene kant voelde het vertrouwd. Ik deed dit al sinds mijn tienerjaren. Aan de andere kant was er ineens zoveel veranderd in mijn leven. Je bent moeder geworden, je hele wereld ziet er anders uit en vervolgens stap je weer een sporthal binnen alsof alles hetzelfde is.
“De reden dat ik zo snel weer kon terugkomen was omdat Joost en ik een verdeling hadden in de zorg voor Lev. Hij zorgde voor Lev terwijl ik trainde en speelde. Zonder hem was het niet mogelijk geweest. Dat besef heb ik altijd gehad.”
“De periodes waarin ik van huis moest. Toen Lev ouder werd, begon hij te begrijpen dat ik wegging. Als ik mijn tas pakte, werd hij verdrietig. Dan zei hij dat hij niet wilde dat ik weg zou gaan. Dat vond ik verschrikkelijk. Zeker de laatste anderhalf jaar van mijn carrière had ik daar moeite mee. Ik voelde steeds vaker dat ik bij hem wilde zijn. Mijn hart lag thuis, terwijl mijn werk van mij vroeg dat ik de wereld over reisde.”
“Na de Olympische Spelen van Parijs in 2024, heb ik zelfs serieus overwogen om direct te stoppen. Uiteindelijk besloot ik nog één keer door te gaan richting het toernooi in eigen land. Dat voelde als een mooie afsluiting.”
“Moeder worden heeft mij echt veranderd als mens. Ik ben veel zachter geworden. Vroeger zat ik heel erg in de topsportmodus: gevoelens uitzetten, doorgaan en niet zeuren. Dat werkte jarenlang goed voor mij. Sinds Lev er is, luister ik veel meer naar mijn gevoel. Ik denk meer na over dingen die kunnen gebeuren en ik ben me veel bewuster van kwetsbaarheid. Je kunt niet altijd maar doorgaan. Je wordt gedwongen om af en toe stil te staan.”
“In het begin vond ik dat best lastig. Ik wilde nog steeds de oude Lois zijn, die alles rationeel benaderde. Maar die persoon was ik niet meer. Inmiddels kan ik accepteren dat ik veranderd ben. Ik heb andere behoeftes gekregen en dat is helemaal oké.”
“Ik denk echt dat ik een betere sporter ben geworden nadat ik moeder werd. Als ik geen moeder was geworden, weet ik niet of ik nog dezelfde motivatie had gehad om mezelf steeds opnieuw uit te dagen. Na mijn bevalling voelde ik juist een enorme drive om te ontdekken wat mijn lichaam nog kon. Kon ik terugkomen op hetzelfde niveau? Misschien zelfs beter?”
“Bovendien kreeg handbal een andere plek in mijn leven. Het was niet langer allesbepalend. Daardoor genoot ik meer van het spel. Ik wist dat mijn identiteit niet alleen uit handbal bestond. Dat gaf vrijheid en uiteindelijk ook betere prestaties.”
“Dat was eerlijk gezegd best pittig. Jarenlang draaide ons hele leven om mijn carrière. Ineens viel dat weg. In het begin wilde ik alle gemiste tijd met Lev inhalen. Ik voelde me soms schuldig over de momenten waarop ik weg was geweest. Tegelijkertijd kwam er een andere vraag naar boven: wie ben ik zonder handbal? Dat is een proces geweest. Natuurlijk ben ik moeder en daar geniet ik enorm van. Maar ik ben ook nog steeds Lois. Het duurde even voordat ik dat weer voelde.”
“Inmiddels heb ik daar meer rust in gevonden. Ik begeleid jonge meiden en merk dat ik veel voldoening haal uit het delen van mijn ervaringen. Dat voelt als een nieuw stuk was ook echt bij me past.”
“Je krijgt als moeder honderd verschillende adviezen. Iedereen vindt ergens iets van. Uiteindelijk moet je vooral kijken naar wat goed voelt voor jou en voor je kind. Durf op je eigen gevoel te vertrouwen. Probeer dingen uit, ontdek wat werkt en accepteer dat dat ook weer kan veranderen. Wat vandaag werkt, werkt misschien over een paar maanden niet meer. Ga uit van je eigen kracht. Jij kent je kind uiteindelijk het beste.”
Lois Abbingh volgen? Dat kan via Instagram.
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen