“De moeder zei later: ‘door jullie steun heb ik het gered’. Die woorden komen nog steeds binnen. Wat voor ons een kleine moeite was – iets ondernemen met haar te vroeg geboren kindje – maakte voor haar én haar zoontjes een groot verschil.” Linda schrijft op How About Mom over haar leven als (pleeg)ouder en coördinator bij Buurtgezinnen. Wat houdt Buurtgezinnen eigenlijk in?
Vroeger herinner ik me mijn buurt als een zoete inval; gewoon via de achterdeur. Een buur die zag dat het even te veel werd en aanschoof. Zonder afspraak. Zonder dossier.
Dat is in de afgelopen jaren wel veranderd. We zijn een stuk individualistischer geworden. Het leven is voller. En stiller tegelijk. Wie weet tegenwoordig nog écht wie zijn buren zijn?
Maar een ding is duidelijk wel gebleven; de behoefte aan verbinding.Ik weet dat uit eigen ervaring.
Bij mijn tweede zwangerschap met Hyperemesis Gravidarum – HG, een zwangerschapsziekte waarbij je zo extreem misselijk bent dat je soms nauwelijks vocht of voeding binnenkrijgt – nam mijn moeder mijn gezin in huis. Mijn vader was er ook bij; al denk ik dat hij dát nog steeds een beetje aan het verwerken is.
Omdat ik een peuter had die ook zorg nodig had. En omdat een kotsemmer nu eenmaal geen gezelschap is voor een peuter.
Zij deed wat ik niet kon. Niemand hoeft het alleen te doen. Mijn village redde mij. En sindsdien weet ik… iedereen verdient zo’n village. Het leven daagt ons allemaal, vroeg of laat, een keer uit.
Mijn dochter Liv was twaalf toen ze vroeg of ze mocht oppassen. Puur omdat zij dat wilde. Zorgen. Dus werden wij steungezin via Buurtgezinnen.
We werden gekoppeld aan een alleenstaande moeder en haar twee zoontjes. De jongste kwam bij ons. Drie maanden te vroeg geboren. Zestien weken in het ziekenhuis. Zijn moeder sliep amper. Hulp vragen voelde voor haar als falen.
Maar ze vroeg het toch. En dát werd een win-win.
Liv leerde hoe je goed voor een kindje zorgt. Hoeveel verschil een klein gebaar maakt. Het jongetje hoorde er gewoon bij.
Zijn moeder kon weer ademen. Ze zei later: ‘door jullie steun heb ik het gered’.
Die woorden komen nog steeds binnen. Wat voor ons een kleine moeite was, maakte voor haar én de jongens een groot verschil.
De steunperiode is inmiddels afgerond. Maar nog wekelijks valt zijn naam. De kinderen spelen af en toe nog samen. Zo werkt het als een verbinding écht is.
In mijn werk bij Buurtgezinnen zie ik het dagelijks. Een jongen die samen met zijn moeder woont. Geen vaderfiguur in zijn leven. Ze zoeken familiegevoel; ‘een voetbalcoach zou wel leuk zijn’. Ik vind een steunvader met twee fantastische zoons. Én voetbalcoach. De mannen klikken direct. De moeders ook. Met kerst vieren ze het samen.
Een jongvolwassen knul samen met een zeer ernstig zieke moeder. Twee steungezinnen zorgen dat hij welkom is. Even kan komen relaxen. Zijn hart kan luchten.
Een vader alleen met een zoon en dochter. Weinig mensen in de buurt. Ook zij zoeken dat familiegevoel. Wekelijks spelen de kinderen bij het steungezin. Met kerst zijn ze erbij.
Drie verhalen. Drie gezinnen. En bij alle drie hetzelfde: ze zochten geen hulpverlening. Ze zochten mensen. Verbinding.
Het is de vraag die ik het vaakst hoor. En ik snap hem.
Daarom werken wij niet met vreemden. Ieder steungezin krijgt twee uitgebreide kennismakingsgesprekken met een van onze coördinatoren. We vragen een Verklaring Omtrent Gedrag; zonder VOG geen samenwerking. En daarna maakt het gezin dat hulp vraagt zelf ook minimaal twee keer uitgebreid kennis met het potentiële steungezin.
Pas als de klik er van beide kanten is, wordt er gekoppeld. Je behoudt als ouder volledig de regie. En je voelt en weet wanneer een situatie ‘pluis’ is.
Je hoeft het niet alleen te dragen. Je hoeft niet ‘op’ te zijn om hulp te vragen.
Hulp vragen is geen zwakte. Het is precies wat dat paard zei toen de jongen vroeg wat het moedigste was wat hij ooit had gezegd:‘Help.’
(uit: Charlie Mackesy, The Boy, the Mole, the Fox and the Horse)
Ben jij een gezin dat wat extra steun kan gebruiken? Of wil jij dat steungezin zijn voor een gezin in jouw buurt? Kijk op buurtgezinnen.nl.
In deze serie schrijf ik over het leven zoals het is. Over (pleeg)ouderschap, pubers, werk en alles wat daartussen zit.
Linda – (pleeg)ouder met pen. Combineert zorg, taal en soms wat lichte paniek tot iets dat op wijsheid lijkt.
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen