Hallo, mijn naam is Annemarie en mijn kind heeft schermtijd. Sterker nog: soms iets te veel schermtijd. Ik kan zeggen dat dat komt omdat ik alleenstaande moeder ben en soms dingen moet doen, dat ik in Portugal woon en mijn leven zich grotendeels buiten afspeelt, waardoor het beperkt blijft… maar heel eerlijk: ook als dat niet zo was geweest, denk ik dat ik niet per se grote problemen heb met schermgebruik. Ik vind de reuring in huis ook best gezellig!
Waar ik wel moeite mee heb, is het oordeel van andere moeders. Ik beet laatst behoorlijk van me af toen een vriendin zei: “Die moeder zet haar kind gewoon achter de Ipad aan tafel”. Wij weten immers niet hoe de dag van die specifieke moeder eruit zag. Het is niet aan een andere moeder nota bene, zo hard te oordelen, nietwaar? Het feit dat ik het gevoel heb dat ik me soms moet verdedigen of voor een ander moet opkomen, zegt me overigens wel dat het blijkbaar toch ergens knaagt. Mijn zoontje is inmiddels vier en in die tijd heb ik wel wat lessen geleerd over óns schermgebruik. Dit is dus mijn ervaring en die kan voor iedere ouder anders zijn. Ik ben dus geen expert maar een moeder die doet wat goed voelt voor haar situatie.
Mijn kind kwam al vrij jong in aanraking met schermen. Niet veel, maar af en toe. In die vier jaar merkte ik dat ik zelf geen fan ben van de iPad of laptop. Die zorgde echt voor driftbuien en mocht eigenlijk nooit uit. Hij zat er te dicht op, en naarmate hij ouder werd, gleden die vingertjes ook steeds vaker over het scherm. Op een onoplettend moment ontdekte ik dat hij dingen zat te kijken die absoluut niet voor zijn leeftijd waren.
Tien jaar lang had ik geen tv, maar afgelopen jaar kwam er toch één in huis. Ik beken: een verademing. Ik vind het zelf ook heerlijk om na bedtijd op de bank te ploffen en me te verliezen in troep-tv (reality is altijd mijn guilty pleasure geweest). Voor hem werkt een tv ook beter. Hij staat op een plek waar hij niet passief op de bank kan hangen (tenzij ik de tv draai). Meestal zit hij op de grond, omringd door zijn speelgoed en wordt hij daar al snel weer door afgeleid. Hij bouwt blokjes en werpt af en toe een blik op het scherm. Geen hyperfocus meer, zoals bij de iPad.
Dat die hyperfocus verdwenen is, komt ook doordat ik ontdekte wat wel en niet voor hem werkt. Schermtijd is toegestaan, maar wel met regels. Zo zijn YouTube en Netflix hier verboden. Te veel prikkels en deze platforms hebben een duidelijke commerciële insteek, waardoor ze best verslavend materiaal maken. Je binged zelf ook niet voor niets series! Otis werd bijvoorbeeld stierlijk vervelend en ondeugend van Masha en de Beer. Masha is geen onderdeel meer van dit gezin ;-).
Omdat we in Portugal wonen, hebben we een abonnement op NLZIET en dat vind ik fantastisch. Hij mag van mij altijd Zappelin kijken. Vaak zijn dat nog de old-school-series, zoals Buurman en Buurman (die ik zelf overigens ook nog best geestig vind). Het zijn korte afleveringen en ik ben er over het algemeen fan van datgene wat er op Nederland 3 voor kinderen wordt uitgezonden.
Ik heb een kind dat extreem gefascineerd is door auto’s en wat er in je lijf gebeurt. Hij kent elk automerk en weet precies wat er onder de motorkap zit. Daarnaast wil altijd weten waar zijn eten precies blijft. Het is misschien vroeg, maar door al zijn vragen (en het gebrek aan kennis van moeder) zitten we nu al in de Klokhuis-fase. Ik vind het geweldig. Hij weet van alles over het menselijk lichaam, over dijken, over het werk van ambulancepersoneel en ik leer zelf ook nog wat. Ik kies wel zorgvuldig onderwerpen; sommige vind ik nog te zwaar voor hem.
Ik heb ook de indruk dat dit helpt in de ontwikkeling van zijn vocabulaire. Omdat hij meertalig wordt opgevoed, let ik er extra op dat zijn Nederlands goed is en blijft ontwikkelen. Sommige woordkeuzes heeft hij niet van zijn moeder geleerd.
Ik werk als freelancer en dat betekent soms dat ik buiten schooltijden werk, of op een studiedag in zijn bijzijn. Daar heb ik me lang schuldig over gevoeld, maar die fase is voorbij. We hebben er inmiddels een goed systeem in gevonden en het werkt eigenlijk prima.
Ik herinner me ook dat mijn vader vroeger op vakantie regelmatig moest werken. Achteraf denk ik dat het me juist iets goeds heeft geleerd: dat werk nu eenmaal onderdeel is van het leven. Ik geloof zelfs dat het heeft bijgedragen aan mijn werkethiek; soms moet de klus gewoon geklaard worden. Meestal speelt mijn zoon zelfstandig, maar als ik een call heb, zet ik wel iets aan. Waar ik wel op let, is dat ik niet te lang achter elkaar werk. Te lang binnen zitten, met of zonder scherm, is voor hem gewoon geen optie. Hij is echt een buitenkind.
We leven in een cultuur waarin veel buiten gebeurt en voor ons is de belangrijkste maaltijd van de dag de warme lunch. Vaak eten we met vrienden en hun kinderen, maar ook met z’n tweeën gaan we regelmatig uit lunchen of dineren. Er komt vrijwel nooit een scherm op tafel. Dat komt ook omdat het hier vrij normaal is dat kinderen mee uit eten gaan en ze op school ook warme lunch krijgen, dus het voor hen vrij normaal is om aan tafel te zitten en te wachten op het eten.
Wat ik standaard in mijn tas heb: autootjes, stoepkrijt (waarmee hij opvallend makkelijk vrienden maakt), een kaartspelletje (kwartetten is momenteel zijn favoriet) en mijn ultieme tip voor ouders met bouwliefhebbers: een Magna-Tiles travel set. Perfect voor in je tas, en dankzij de magneetjes raak je ze niet snel kwijt. Eigenlijk is hij altijd wel zoet met datgene wat in mijn tas zit.
Sinds kort hebben we een nieuwe traditie: filmavond. Wat is deze leeftijd leuk. Hij vraagt dan: “Mag ik opblijven, film kijken en troep eten?” Hij krijgt wat lekkers en ik zet de film gewoon wat eerder aan zodat hij denkt dat hij écht laat opblijft. Samen herleven we klassiekers als Pippi Langkous en Lassie en kroelen we samen op de bank! Heerlijk!
Ondanks dat ik vaak een tegengeluid hoor, merk ik ook dat veel ouders er ongeveer hetzelfde in staan. Laatst sprak ik een moeder uit de klas van Otis, die gedragspsycholoog is en haar kind ook tv laat kijken. Zij vertelde dat ze programma’s met heel snelle prikkels, zoals Cocomelon, liever vermijdt. Ze noemde specifiek Cocomelon ‘de duivel’. Tegelijk gaf ze een interessante tip: kies juist af en toe voor films met een wat gelaagder verhaal, zoals veel Disneyfilms.
In veel kinderprogramma’s wordt een probleem snel en simpel opgelost, terwijl in Disneyverhalen ook verdriet, twijfel en moeilijke keuzes voorkomen. Neem bijvoorbeeld The Lion King. Simba verliest zijn vader, wordt verbannen en moet leren omgaan met verdriet en moeilijke keuzes voordat hij terugkeert. Zulke verhalen zijn misschien zwaar, maar kinderen kunnen er juist veel van leren, zeker als je er samen over praat. Heel eerlijk, ik ben daar nog voorzichtig mee; ik kan nog steeds geen afbeelding van Bambi zien zonder in tranen uit te barsten.
Zeker niet. Zit hij er soms te lang voor? Zeker wel. Ik betrapte me er laatst op dat hij heerlijk zat te spelen en ik de tv uit gemak aanzette en me afvroeg: waarom eigenlijk? Ik vind het zelf soms ook moeilijk afstemmen wat wel goed is en wat ik liever als moeder niet meer doe. Af en toe iets kijken vind ik niet het einde van de wereld. Mijn moeder zei altijd: “Na Sesamstraat naar bed.” En ik koester warme herinneringen aan Telekids op zaterdagochtend, in mijn pyjama naast mijn zus. Ik geloof niet dat het me per se een slechter mens heeft gemaakt.
Zoals voor alles geldt: balans en met mate. En een tip voor mezelf en alle moeders: laat je niet gek maken door wat anderen wel of niet vinden. Jij doet wat je denkt dat goed is voor jullie situatie en opvoeding!
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen