Linda schrijft op How About Mom eerlijk over het leven tussen kleuter, puber en jongvolwassene. Want soms ontdek je op je 43ste dat perimenopauze, pleegzorg en puberhormonen een combinatie zijn waar geen gebruiksaanwijzing voor bestaat. En dat Paul daar gewoon doorheen slaapt.
Ze noemen het perimenopauze. Ik noem het een Russische roulette met hormonen. Word ik ongesteld? Krijg ik een opvlieger? Vergeet ik halverwege een zin wat ik wilde zeggen? Of word ik buitenproportioneel geïrriteerd omdat iemand naast me ademt? Óf eet? Niemand die het weet. Zelfs voor mij is het een raadsel.
Neem vervolgens een kleuter van vier met hechtingsproblemen én trauma – dan bedoel ik dus niet die schattige koppige fase waarin een kind zijn boterham weigert, maar écht next level – een zeventienjarige die pas begint te leven wanneer ik wil gaan slapen en een twintigjarige die de overloop onderkotst na een drankje te veel. Voeg daar een auto aan toe die kaboem gaat en een man die overal gewoon doorheen slaapt. Laten mijn hormonen daarnaast ook nog eens bepalen welke versie van Linda die dag de leiding heeft. Welkom in mijn nazomer!
Ik probeer overdag mee te gaan in het ritme van onze dappere kleine. Zodra hij naar school is, werk ik. Verder vooral structuur, rust, voorspelbaarheid, want dat is wat hij nodig heeft. Dat mijn eigen interne systeem inmiddels lak heeft aan alle drie, is een ongelukkige samenloop van omstandigheden. Om ook enigszins in verbinding te blijven met die andere twee moeten wij beschikbaar zijn wanneer zij beginnen te leven. En dat is laat. Heel laat.
Dus daar zit ik dan. Om half twaalf. Ogen op tandenstokers. Luisterend naar het leven van mijn kinderen terwijl mijn lijf al twee uur geleden horizontaal wilde. Waarna ik om vijf uur ‘s nachts weer rechtop in bed zit, gutsend van de opvliegers, in een flinterdun nachthemdje. De ventilator op standje maximaal. Paul snurkt. Natuurlijk.
Tot het besef langzaam bij mij indaalt dat onze twintigjarige na een gezellig avondje uit de overloop onderkotst. Dan krijgt de Russische roulette ineens een bonusronde. Ik stuurde Paul zijn bed uit: “Beter kom je me helpen schrobben. Want de overloop heeft de nacht van zijn leven”. Zoonlief zelf laten helpen was geen optie, daar knapte die overloop niet van op. Dus Paul hielp. Met de energie van iemand die eigenlijk nog slaapt. Maar oké, hij hielp.
Ergens tussen het schrobben, kokhalzend zweten én mezelf afvragen hoe kots een groter oppervlak kan beslaan dan natuurkundig mogelijk lijkt, dacht ik: dit is mijn leven. En ja.. het is gek genoeg precies het leven dat ik heb gekozen.
Ook mijn brein bleek deze nazomer te doen wat het zelf wilde. Brainfog. Al weken werd er hier op de meest onhandige momenten belletje geleld. Bij voorkeur wanneer de therapeut van onze dappere kleine over de vloer was. Of wanneer hij even sliep. Ik had één van de moeders eerder die week nog heel keurig een bericht gestuurd met de vraag of ze de kinderen wilde vragen hier even niet meer aan te bellen. Vanwege onze situatie thuis. Volwassen. Redelijk. Pedagogisch verantwoord. Tot die ene middag.
Niemand thuis. Geen afspraak. Geen kind dat iets van me nodig had. Ik deed een dutje. Ik. Deed. Een. Dutje. Toen ging de bel. Dezelfde koters. Er zijn momenten waarop je als volwassen vrouw rustig tot tien telt en er zijn momenten waarop je in de perimenopauze zit.
Ik stuurde mijn gezin een bericht dat ik inmiddels een kan water had klaargezet voor de volgende keer. Althans dat dacht ik. Dat. Dacht. Ik. Ik stuurde het naar die moeder. Dezelfde moeder dus, die een paar dagen eerder nog mijn keurige, begripvolle verzoek had ontvangen. Van pedagogisch verantwoord naar een kan water in drie werkdagen. Ze zegt gelukkig nog gedag.
Meer lezen: wist je dat 30% van de vrouwen ijzertekort heeft?
De auto. Van de twee oudsten samen. Vriendin van dochter reed. Even snel van baan wisselen – kaboem. Zoonlief reageert zijn teleurstelling vooral op mij af. Want ik had toegezegd dat die vriendin mocht rijden. Ja. Dat klopt.
Paul heeft trouwens nergens last van. Geen hormonen. Geen brainfog. Geen midlife crisis. Gewoon zichzelf. Gewoon Paul. Elke dag. Zowel fijn als irritant vind ik dat. Nou ja. Nergens last van. Hij heeft last van zijn vrouw. Wijselijk zegt hij dat niet hardop.
Maar goed dat is technisch gezien een bijwerking van die perimenopauze, dus niet mijn schuld.
Deze nazomer leerde ik dat als je denkt dat je alles wel hebt gehad, het altijd nóg gekker kan en dat je ook dát weer overleeft. Paul hoopt dat trouwens ook.
Trainer en perimenopauze-expert Jill legt uit wat perimenopauze is
Women supporting women: Lisa ontwikkelde PERIOD. vanuit haar eigen frustratie over cyclus-apps
Rebecca Boektje: ‘Drie kinderen in vier jaar tijd is nogal een aanslag op je lijf’
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen