Drie maanden na de geboorte van haar zoon Otis (mei 2023) verloor Nanne van der Leer haar vader aan de ziekte ALS. In de periode daarna volgden nog meer verliezen binnen haar familie én meerdere miskramen. In korte tijd kreeg ze te maken met zowel nieuw leven als intens verdriet. Hoe ga je daarmee om? In dit gesprek vertelt ze open over rouw, moederschap en wat het betekent om opnieuw verder te moeten na herhaald verlies.
“Toen ik mijn man ontmoette, was het eigenlijk voor het eerst dat ik voelde dat ik een gezin wilde stichten en moeder wilde worden. Ik ben niet iemand die is opgegroeid met het idee dat ik geboren ben om moeder te worden, die wens groeide naarmate ik ouder werd. Geleidelijk voerden we er gesprekken over. Toen we eenmaal voelden dat we een veilige haven hadden waar een kindje welkom in zou zijn, zijn we ervoor gegaan.”
“De weg naar de zwangerschap toe vond ik pittig. Het duurde lang en ik merkte dat ik het lastig vond om geen controle te hebben over het proces. Mijn hele leven lang was ik gewend dat als je de juiste stappen zet en hard werkt, je vooruitkomt. Maar dat geldt natuurlijk niet voor een zwangerschap.”
“Toen ik uiteindelijk zwanger werd, voelde ik vooral blijdschap, maar ook meteen angst om het weer te verliezen. In het begin durfde ik niet eens echt blij te zijn. Alles voelde voorzichtig. Pas na twaalf weken kwam er meer vertrouwen.
“Het moederschap is prachtig, maar ook overweldigend. Het verdiept alles: liefde, zelfkennis, je relatie. Je voelt een enorme verbondenheid, maar je leven draait ook ineens volledig om. Je moet wennen aan nieuwe ritmes, weinig slaap, en minder aandacht voor jezelf.”
“Mijn kraamperiode was ook niet rustig, omdat mijn vader in die tijd ernstig ziek was en overleed. Dan liggen leven en dood ineens heel dicht bij elkaar. Dat maakt je zó bewust van het leven en van de liefde die je in je armen hebt.”
Meer lezen: Roan over moeder worden zonder je eigen ouders om je heen
“We hebben vier herhaalde miskramen gehad, en dat waren late miskramen. Dat is verdrietig en heel rauw. We moesten elke keer weer afscheid nemen van een kindje.”
“Wat me daarin ook wel raakte, is hoe weinig erkenning er eigenlijk is voor het verliezen van een kindje. Ik weet nog heel goed dat ik in de wachtkamer zat bij de verloskundige en er allerlei flyers waren over zwangerschap, borstvoeding en bevalling. Maar geen enkele over het verliezen van een kindje. Terwijl dat ook onderdeel kan zijn van zwangerschap en kinderwens.”
“Een miskraam wordt vaak gezien als iets kleins, maar dat is het niet. Je bent weken zwanger, je lichaam verandert, je bouwt een band op en dan verlies je dat kindje in stilte. Wij hebben onze kindjes begraven naast een prachtige vijgenboom in onze tuin. Het gaat gepaard met fysiek herstel, hormonale schommelingen en is emotioneel enorm zwaar. Het woord ‘miskraam’ doet daar eigenlijk geen recht aan.”
“Lange tijd kregen we te horen dat we gewoon moesten blijven proberen. Dat voelde gek, want uiteindelijk heb ik de afgelopen twee jaar vier miskramen gehad. Uiteindelijk liepen we in Nederland tegen een muur aan en zijn we naar België gegaan voor uitgebreider onderzoek. Daar werd bij mij adenomyose vastgesteld. Dat is een aandoening waarbij baarmoederslijmvlies (endometrium) in de spierwand van de baarmoeder groeit. Dit kan het moeilijker maken om zwanger te worden en te blijven.”
“Die wens voor een tweede kindje blijft heel diep, maar de angst om het weer te verliezen is er ook. Ik probeer daar zo neutraal als mogelijk in te blijven. Niet volledig hoopvol, maar ook niet pessimistisch. Want die hoop kan ook heel pijnlijk zijn.”
“Ik heb door het moederschap veel geleerd over geduld, iets wat ik nooit als kernkwaliteit van mezelf zag. En ook over speelsheid. Ik denk dat ik dat kinderlijke, dat spelen, heel lang niet echt heb toegelaten in mijn leven. Door mijn kind leer ik weer kijken met verwondering, alsof je de wereld opnieuw ontdekt. Kinderen zijn een spiegel: dat is mooi, maar ook confronterend.”
“Alles wat er daarna is gebeurd, heeft mijn kijk op het leven wel verdiept. Ik ben geen slachtoffer van het leven. Ik vind het leven nog steeds, misschien wel meer dan ooit, heel mooi. Dat is geen ‘sugarcoating’, dat voel ik echt. Natuurlijk is het veel wat er is gebeurd, maar ik blijf zien wat er wél is. Ik heb een mooi leven, een gezin, liefde. Dat is genoeg.”
“Ja, mijn leven is zeker veranderd. Het is kleiner geworden. Ik heb een minder groot sociaal leven, reis minder en ben minder overal bij zoals vroeger. Maar tegelijkertijd is het ook rijker geworden, omdat de focus veel meer op de kern ligt: mijn gezin, mijn werk en de mensen die echt dichtbij staan, zoals mijn vrienden en familie.
“Vroeger was ik overal bij en wilde ik niets missen. Nu ben ik veel bewuster van waar ik mijn energie aan geef. Een kind vraagt veel energie, en alles wat ik heb meegemaakt maakt ook dat ik zorgvuldiger kies waar mijn aandacht naartoe gaat.”
“Ik merk dat ik meer rust heb gevonden in dat kleinere leven. Ik merk dat het niet meer hoeft om alles te doen of overal aanwezig te zijn. De dagen zijn gevuld en waardevol op een andere manier. En dat is helemaal oké.” Mijn vader zei altijd “het is de kunst om geluk op de vierkante meter te vinden”, die woorden hebben meer betekenis gekregen dan ooit.
“Ik ben eigenlijk niet heel erg met de toekomst bezig. Voor mij is het leven alles in één: het is mooi, ontwrichtend, chaotisch en ongelooflijk liefdevol. Ik merk dat ik veel meer in het nu leef dan vroeger. Ik wil vooral dat vandaag goed is. Dat ik een aanwezige moeder ben, dat ik in verbinding blijf met mijn man en dat we samen een fijne, stabiele basis hebben. Dat is waar mijn aandacht naartoe gaat.”
Volg Nanne van der Leer op Instagram.
How About Mom interviewt regelmatig vrouwen voor de reeks Momtalk. Meer verhalen lezen?
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen