Laten we eerlijk zijn, de afgelopen tijd was niet bepaald een periode van zonnige Instagram-foto’s en perfecte gezinsmomenten. Mijn faalangst kwam namelijk even goed naar voren. Dat klinkt misschien dramatisch, maar het is wat het is. En ik wil eerlijk zijn over die periode.
Niet omdat ik graag mijn kwetsbaarheid tentoonstel op het internet (oké, misschien een beetje), maar omdat ik wéét dat ik niet de enige moeder ben die hiermee worstelt.
Daarnaast als ik heel diep in mezelf kijk, dan realiseer ik mij dat ik dit proces ook moet doorstaan. Er is geen quick fix, eerder eentje met vertraging, omwegen en af en toe een huilbui op een parkeerplaats. Maar goed… stap je in?
Na lang beraad met mezelf wil ik dit toch delen, want ik geloof erin dat kwetsbaarheid een kracht is en anderen mogelijk kan helpen of inspireren.
En hier ben ik dan. Een periode van introspectie en zelfbewustzijn. En, geloof het of niet, dit was het moment dat ik besloot mijn faalangst onder de loep te nemen en met jullie te delen. Waarom? Omdat ik weet dat zoveel moeders, niet alleen in studie maar op verschillende plekken in hun leven, angst herkennen.
Misschien is die angst niet in de vorm van studiestress, maar is het die onzekerheid over hoe je het moederschap aanpakt, of de druk om ‘perfect’ te zijn. Het maakt niet uit waar het vandaan komt, die angst is vaak zo krachtig en lastig te overwinnen. Maar ik wil dit met jullie delen om niet alleen te laten zien dat ik er doorheen ga, maar ook dat ik er sterker van word.
Faalangst en ik, we hebben al jaren een onofficiële relatie. Het begon eigenlijk al op de middelbare school, toen ik besloot VWO te doen. De docenten daar dachten dat VWO misschien te hoog gegrepen was voor mij. Ze gaven me ook regelmatig te horen dat ik het ‘misschien’ niet zou halen. Nu, als ik terugkijk, kan ik me niet eens voorstellen dat dat ooit gebeurd is. Want ondanks die onzekerheden en opmerkingen haalde ik gewoon mijn cijfers – met 7’s, 8’s en zelfs 9’s en 10’s. Maar toen? Ik dacht echt dat het gewoon geluk was. En dit is waar het tricky wordt.
Als ik kijk naar de situatie vanuit mijn rationele zelf, weet ik natuurlijk dat het niet alleen geluk was, maar ik voelde me elke keer dat ik een goed cijfer kreeg, alsof het maar toeval was. Dus die faalangst begon echt in mijn hoofd te leven, als een soort constante achtergrondmuziek die me deed twijfelen aan mijn capaciteiten.
Toen ik kinderen kreeg, werd die faalangst nog sterker. Maar dit keer was het anders. Ik was bang dat mijn kinderen, omdat ze tweetalig zijn opgevoed en een andere afkomst hebben, sneller in hokjes zouden worden geplaatst. De samenleving kan hard zijn, en ik had altijd het gevoel dat mijn kinderen sneller beoordeeld zouden worden, dat ze niet capabel genoeg zouden zijn, zelfs als ze goede cijfers haalden. Ik wilde dat ze niet dezelfde strijd hoefden te leveren die ik heb gevoeld en heb moeten leveren – de twijfel, de onzekerheid, het gevoel dat ik niet goed genoeg was, ondanks mijn prestaties.
Ik wilde ze beschermen tegen de ‘jij-past-niet-hier’ gedachte die ik vaak zelf had ervaren. En dat zorgde ervoor dat ik alles extra goed wilde doen als moeder. Ik dacht dat als ik alles perfect zou doen, alles goed zou komen. Dat als ik alles ‘op orde’ had, mijn kinderen nooit dezelfde angsten zouden meemaken die ik zelf heb gehad. Maar in plaats van gelukkig te zijn, merkte ik dat deze gedachten me overbelasten.
En dan begon ik mijn faalangst anders te bekijken. Angst is normaal. Het helpt ons gevaar te herkennen, het laat ons zien wat goed en wat slecht is. Maar faalangst is anders. Dat is de angst die je ervan overtuigt dat je nooit goed genoeg zult zijn, zelfs als je alles goed doet. Het is de angst die je laat twijfelen aan je eigen capaciteiten, zelfs als je bewijs hebt dat je het kunt.
En dat bracht me bij iets dat ik ‘faalkracht’ noem. Faalkracht is de kracht die komt als je je imperfecties omarmt. Het is de kracht die je hebt als je durft te zeggen: “Ja, ik ben bang, maar ik ga door.” Het is de kracht die je hebt als je niet probeert te voldoen aan andermans verwachtingen, maar gewoon jezelf blijft, met al je onzekerheden en zwaktes.
Ik wil dat mijn kinderen weten dat het oké is om niet altijd perfect te zijn. Dus ja, ik ben geen perfecte moeder of partner en ik ben geen perfecte studente. Maar ik ben iemand die haar best doet, die leert van haar fouten, en die haar angsten niet langer probeert te laten bepalen wie ze is. Een begin is er.
En dat, geloof mij, is de echte kracht – faalkracht. En stiekem voel ik mij wel perfect als ik zulke kiekjes maak.
Alle blogs van Kubra lezen?
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen