Valerie Gumster (31) is getrouwd met Edwin en moeder van dochter Luna (3). Het stel runt samen een bedrijf, Closet van Val, en met zijn drie dochters uit een eerdere relatie vormen ze een samengesteld gezin van zes. Valerie’s pad naar het moederschap verliep allesbehalve vanzelfsprekend: van het onverwachte zwanger raken tot een zware zwangerschap en de diagnose van Luna. In deze Momtalk vertelt ze erover.
“In het begin had ik daar eigenlijk helemaal niet zoveel mee. Totdat ik Edwin leerde kennen. Hij had al drie kinderen uit een eerdere relatie van toen 9, 5 en 4 jaar. Ineens had ik er drie cadeautjes bij – en ik was pas 25.”
“Dat was best heftig. Ik dacht: jeetje, wat pittig! Zeker toen corona begon. Ik was kapot, ’s avonds doodmoe in bed. Maar ondanks alles voelde ik wel gelijk moedergevoelens: ik geef om ze. Ik wilde er voor ze zijn, ook al was het niet altijd makkelijk. Zes jaar later zijn we nog steeds samen, en ik ben zó blij dat ik die stap heb gezet.”
“De dokter had ooit tegen me gezegd dat ik waarschijnlijk geen kinderen kon krijgen. Ik had problemen met mijn baarmoeder, dus de kans op een eigen kindje was nihil. Edwin en ik hadden jarenlang onbeschermde seks zonder dat er iets gebeurde. Op een gegeven moment had ik me erbij neergelegd. Ik dacht: dit is het. Ik had me gevormd in dat gezin met Edwin en zijn dochters, en dat voelde goed. Ik dacht zelfs: wat mooi, ik kan zelf geen kinderen krijgen, maar ik heb er toch drie. Totdat ik op Bonaire ineens doodziek werd en de doktoren daar de magische woorden ‘je bent zwanger’ uitspraken. Wij dachten: dat kan niet! Maar het was zo. En vanaf dat moment was ze met alle liefde welkom.”
“Mijn zwangerschap was echt zwaar. Ik had HG, was constant misselijk en kon nergens heen zonder zakjes om over te geven. Ik begrijp vrouwen niet die zeggen dat ze ervan hebben genoten. Ik had dat helemaal niet. Daardoor twijfelde ik ook aan mezelf. Wat als ik niet van mijn kindje houd? Wat als ik het niet mooi vind? Dat vond ik zo moeilijk, want ik kon dat gevoel niet plaatsen. Pas rond de 22 weken veranderde er iets. Toen begon ik voorzichtig wat moedergevoelens te ervaren, maar tegelijk wist ik ook diep vanbinnen: er klopt iets niet.”
“Als ik één ding heb geleerd, is het: vertrouw altijd op je moedergevoel. Ik wist in mijn buik al dat er iets niet klopte met Luna. Iedereen zei dat het goed was, maar ik voelde dat het niet zo was. En ik had gelijk. Dat moedergevoel, dat zit altijd goed. Laat je nooit wegpraten. Jij kent je kind het allerbeste. Ook al in je buik.”
Meer lezen: ‘Onze kinderen leren van jongs af aan dat Sinterklaas niet bestaat’
“Pas twee weken na de geboorte van Luna hoorden we dat ze het Prader-Willi-syndroom heeft. Gek genoeg voelde ik opluchting. Ik had me voorbereid op het ergste, dat ze het misschien niet zou overleven. Toen de arts zei dat ze zou blijven leven, dacht ik: het valt mee. Ze mag bij ons blijven. En dat was het enige wat telde.”
“Edwin en ik hadden die weken daarvoor namelijk alle scenario’s besproken. Wat nou als ze een kasplantje zou zijn? Dat ze nooit een waardig bestaan zou kunnen leven? De boodschap dat Luna wel degelijk wat zou kunnen lopen en praten, voelde heel fijn.”
“Na de diagnose was ik verdrietig. Ik dacht dat het mijn schuld was, dat ik iets verkeerd had gedaan. Dat gevoel van falen bleef lang hangen. Nog steeds heb ik veel verdriet niet verwerkt. Het ziekenhuis wijst me er al jaren op dat ik in therapie moet. Om het levende verlies te verwerken. Ik weet dat dat goed is, er zijn momenten dat ik er helemaal doorheen zit, maar ergens durf ik het nog niet aan.”
“Naast verdriet, kwam er ook gelijk een heel sterk gevoel naar voren om alles te geven voor Luna. Edwin en ik zeiden gelijk tegen haar: we gaan alles voor haar doen. We zorgen dat ze het mooiste, gelukkigste leven krijgt dat ze kan hebben. En dat doen we, elke dag opnieuw.”
“Luna is mijn spiegel. Door haar heb ik rust, structuur en vertrouwen gekregen. Ze spreekt met gebaren, en ik begrijp haar zonder woorden. Als ze valt, roept ze ‘mama’. Er is iemand die mij nodig heeft, die mij zoekt. Dat is zó’n bijzonder gevoel. Ik heb een diepe, oerkrachtige liefde voor haar. En tegelijkertijd ook een grote angst om haar kwijt te raken – een angst die ik niet kende voordat ik moeder werd. Alles draait nu om haar, en ik doe echt alles voor haar.”
“Edwin en ik zijn 24/7 samen. We zijn samen zorgouders én zakenpartners. Dat is intens. Dat gaat soms goed, en soms ook niet goed.”
“Ik vind het belangrijk om eerlijk te zijn. We hebben in relatietherapie gezeten. We leerden dat we anders omgaan met verdriet: ik voel alles, Edwin is meer nuchter. We weten nu beiden beter hoe we daarmee om moeten gaan.”
“Om ervoor te zorgen dat het niet altijd alleen maar over werk of de kinderen gaat, plannen we heel bewust date nights in met een duidelijke regel: niet over werk praten. Dat helpt enorm en zorgt ervoor dat we het leuk blijven hebben met elkaar. Juist ook als geliefdes.”
“Nu Luna wat ouder is, denk ik weleens: wat als we nog een kindje zouden krijgen? Een kindje dat gezond is, dat de ‘gewone’ route volgt. Die gedachte durf ik nu pas weer toe te laten. Maar voor nu leven we in het moment. Elke ochtend dat Luna wakker wordt en lacht, voel ik dankbaarheid. En dat is genoeg.”
“Dat je je gevoel mag vertrouwen. Jij weet wat goed is voor jouw kind. Moedergevoel is iets magisch, iets wat je niet kunt uitleggen.”
“En verder: wees eerlijk over hoe zwaar het soms is. Je hoeft het niet allemaal perfect te doen. Moederschap is rauw, echt, intens – maar ook het allermooiste wat er is. Ik ben ontzettend positief, sta heel blij in het leven, maar dat betekent niet dat het allemaal mooi is. Alles mag er zijn.”
Wil je Valerie Gumster (Closet van Val) volgen? Ze is actief op Instagram en TikTok.
How About Mom nieuwsbrief: korting, tips en de beste gelezen verhalen